Najbardziej inspirujące Kobiety w IT – Rozmowa z Anetą Legenzą.

Gościni: Aneta Legenza, EY Partnerka, Consulting, Cyber Security.

W rozmowach z Gościniami cyklu „Najbardziej inspirujące Kobiety w branży IT” często pojawiają się podobne pytania. Chcemy, aby ten cykl miał w niektórych miejscach „wspólny mianownik” i oddawał rozmaitość perspektyw, pokazując, że choć pytania są te same, odpowiedzi są tak różnorodne, jak osoby, które ich udzielają – każda z nich wnosi swoje własne przemyślenia, rady i spojrzenie na świat.

Serdecznie zapraszamy na kolejną odsłonę, udanego czytania!

Gdybyś miała możliwość wyposażyć każdą młodą kobietę rozpoczynającą swoją karierę zawodową, w jakieś cechy, to jakie by to były?

Zacznijmy od tego, że temat wspierania kobiet w branży IT jest tematem bardzo kontrowersyjnym. Dlaczego? Dlatego, że czujemy się bardzo niezależne i nie chcemy być postrzegane inaczej niż mężczyźni, a niestety, żeby móc to osiągnąć trzeba podjąć dość zdecydowane i konkretne kroki. Mężczyźni nie mają problemu z tym, aby dyskryminować kobiety i równie głośno mówić o tym, że są dyskryminowani, w momencie, kiedy daje się szanse kobietom. Bardzo długo uważałam, że nie jestem feministką, ale zanim wyrazi się jakąś deklarację na temat bycia lub niebycia nią, trzeba wyjaśnić, czym tak naprawdę jest feminizm. Jest to nic innego jak równość szans dla wszystkich. Nie potrzebujemy uprzywilejowania, potrzebujemy tylko lub aż- równości. Odpowiadając zatem na pytanie w co chciałabym wyposażyć tę młodą dziewczynę to chciałabym, aby żyła w świecie, gdzie będzie miała wspomniane- równe szanse. Chciałabym, aby decyzje, które będzie podejmowała należały wyłącznie do niej, a nie były podyktowane żadnymi stereotypami, czy naciskami z jakiejś strony. Chciałabym także, aby każda młoda dziewczyna miała dużą przestrzeń do bycia sobą. O tym marzę przede wszystkim i to starałam się stworzyć dla własnych dzieci, choć niestety nie zawsze się udawało. W wielu sytuacjach zderzamy się nadal ze stereotypami kulturowymi. Kolejną rzeczą jaką bym jej dała, to siła do bycia sobą, niezbędna do obrony swojej indywidualności, do swoich przekonań i wyborów. I ostatnie co chciałabym, aby posiadała na początku swojej drogi, to wiara w siebie i poczucie własnej wartości, bo to są cechy, których niestety uczymy się dopiero będąc dorosłymi kobietami. Nie jesteśmy wyposażone w nie od początku, a później z trudem przychodzi nam je wdrożyć.

Czy Twoim zdaniem Cybersecurity będzie przyciągać dziś kobiety, a jeśli nie, to co zrobić, aby tak było?

Cyber ma ten sam problem co cała technologia. Nieco ponad 2 lat temu razem z Cyber Women Community robiłyśmy badania, a następnie opracowałyśmy raport, którego mam przyjemność być współautorką, na temat sytuacji kobiet w Cyber, oraz w całym szeroko rozumianym IT. Sytuacja kobiet w obu obszarach wyglądała bardzo podobnie. Nasz świat rozwija się bardzo szybko, zmieniają się potrzeby, niektóre stanowiska zanikają.  Są natomiast role, które się bardzo dynamicznie rozwijają i takimi są np. role w Cyber. Przykładem może być moja ścieżka zawodowa. Kiedy ponad 20 lat temu, w trakcie studiów, wybrałam kierunek Kryptologia, nie był to poważnie odbierany wybór, a jak się okazało w tym szaleństwie była metoda 🙂 Trzeba myśleć szerokokątnie, próbować oceniać co się będzie zmieniało i co z tej zmiany może wyniknąć. Jeśli branża IT się nie zmieni i będzie się skupiała głównie na mężczyznach, nie otwierając się bardziej na kobiety to stracimy połowę talent pool’u. Na świecie podział płci przedstawia się około 50/50 i jeżeli zapominamy o kobietach, to tracimy kandydatki, które stanowią połowę świetnej populacji ludzi. Kolejną rzeczą jest to, że jeszcze do niedawna Cyber był małym „kawałeczkiem” technologii, w tej chwili jest szersze niż cała branża IT, bo poza bezpieczeństwem systemów i infrastruktury to powinniśmy też zaliczyć do niego Compliance, Ryzyka, Independance. To naprawdę szeroki wachlarz działań, a zatem także cały wachlarz potrzeb. Potrzebujemy nie tylko ludzi technicznych, potrzebujemy dużej grupy specjalistów analitycznych, ludzi od ryzyk, osób które stworzą procedury, a także humanistów oraz marketingowców! 🙂 Żeby Cybersecurity miało sens musimy podnosić świadomość wśród ludzi, zatem aby to robić musimy tworzyć dobre kampanie i szkolenia. Tu mamy naprawdę ogromną przestrzeń dla ludzi od PR, marketingu, szkoleń, administracji itp. i mimo, że nie są to stanowiska techniczne to w Cyber mają dużą pracę do wykonania. Podsumowując w Cyber potrzebni są ludzie, którzy pomogą zbudować świadomość i pomogą zrozumieć istotę Cyber – tu myślę, że kobiety świetnie się sprawdzają komunikacyjnie. Sama ściągałam do firm kobiety z HR, marketingu, które z Cyber nie miały nic wspólnego, ale świetnie się odnalazły w cyber i wniosły ogromną wartość do zespołu. Potrafiły rewelacyjnie budować ścieżki rozwoju dla ludzi, zarządzać talentami. Przykładem może być np. intowertyczny inzynier, który nigdy nie wychodził poza swoją konsolę i nie myślał, że może zrobić coś więcej dla firmy, a my traciliśmy jego potencjał. Tu przychodziła z pomocą osoba od rozwoju osobistego, która potrafiła wykrzesać z takich osób zupełnie nowe, nieodkryte dotąd talenty. Z przyjemnością było na to patrzeć. Moja rada jest taka, że powinniśmy do Cyber zatrudniać i ludzi technicznych, ale także ekspertów w swoich dziedzinach, nie związanych uprzednio z Cyber.

Jakie są najważniejsze umiejętności, które powinna posiadać osoba pracująca w Cybersecurity? 

Wszystkie są potrzebne 🙂 ale jeżeli miałabym generalizować i wskazać cechy potrzebne szczególnie w tej branży, to byłaby to otwartość na nowe i gotowość do nauki, zdobywania wiedzy, bo to branża rozwijająca się w zawrotnym tempie. Dodatkowo szybkość przystosowywania się do zmian, bo to nie jest miejsce, gdzie można coś poddać sztywnym planom. Myślę, że dobrze byłoby dołożyć do tego także analityczny umysł, zarówno jeśli chodzi o szukanie rozwiązań problemów technicznych, ale także szukania sposobu jak porozumieć się z biznesem, jak wytłumaczyć ludziom w jaki sposób poruszać się w Internecie, czy chociażby ogólnego podnoszenia świadomości korzystania z narzędzi cyfrowych.

Z jakimi wyzwaniami spotkałaś się na swojej ścieżce zawodowej? 

Gdybym powiedziała, że nie były to stereotypy płciowe, to bym skłamała. Moja pierwsza praca to była praca asystencka i bardzo często umniejszano mi i traktowano jako osobę od podawania kawy, podczas, gdy miałam naprawdę odpowiedzialne obowiązki. Kolejna rzecz to podważanie kompetencji i nierówność wynagrodzeń. Byłam zapraszana na spotkania, tylko po to, aby była zachowana równowaga płci uczestników, a moje zdanie liczyło się mniej niż zdania kolegów. Wielokrotnie musiałam udowadniać, że „wiem”, że mam kompetencje. Nie chcę już tego. Nie chcę musieć już czegokolwiek udowadniać tylko dlatego, że jestem kobietą.

Czy uważasz, że dzięki większej ilości kobiet w firmach, na managerskich stanowiskach lepiej przebiegają procesy decyzyjne i przyczynia się to do ogólnego rozwoju biznesowego? 

Odpowiedziałabym nieco inaczej na to pytanie. Nie uwarunkowywałabym tego płcią, a szeroko rozumianą różnorodnością. Myślę, że procesy decyzyjne przebiegają lepiej, jeśli w kadrze zarządzającej znajdują się ludzie z różnorodnym zestawem cech. Co za tym idzie? Jest różnorodność podejść i spojrzeń. Jeśli chodzi o obecność kobiet w zarządach, to niestety nadal jest ich mniej. Dlaczego? Dlatego, że znowu – kulturowo kobiety chcąc założyć rodzinę często poświęcają życie zawodowe. Mają mniejsze szanse na rozwój. Natomiast te, które już doszły do wysokich stanowisk, są często dużo bardziej kompetentne niż mężczyźni, bo od nich wymagało się dużo więcej, musiały więcej udowadniać, więcej „potrafić” i przez to, są to naprawdę prawdziwe „Superstars” 🙂 Myślę, że przez determinację, która kobiecie towarzyszyła w drodze do tego miejsca, proces decyzyjny w jej przypadku będzie dużo lepszy, bardziej przemyślany, ale nie dlatego że jest kobietą, tylko dlatego jak wyglądała jej droga do tego miejsca.

Czy Twoim zdaniem to, że kobiet w IT nadal jest dużo mniej to pokłosie naszych stereotypów kulturowych? takich jak: dziewczynki lubią język polski a chłopcy- matematykę? 

Tak, oczywiście, że tak. Gdy zadamy pytanie małej dziewczynce jaka jest? Odpowie, że ładna i miła. O to samo zapytany chłopiec odpowie, że mądry i silny. Rzadko kiedy odpowiedzi będą odwrotne. Powtarzam to nieustannie – ten proces powinien zmienić się już na etapie żłobka, cały system edukacji powinien zostać zmodyfikowany. Zaczynając od przypisywania kolorom płci, czyt. różowy dla dziewczynek, niebieski dla chłopców, po aktywności jakie proponujemy dzieciom. Dlaczego zwykle to dziewczynki towarzyszą mamom w kuchni, a chłopcy tatusiom w garażu? A może by tak odwrócić te role?

Czy gdybyś mogła cofnąć czas i spotkać się z samą sobą, która dopiero zaczyna karierę (mimo ogromnego sukcesu zawodowego który osiągnęłaś) to jakiej rady byś sobie udzieliła?

Miałabym kilka rad. Wielu rzeczy nie zrobiłabym inaczej, ale może szybciej? Na pewno powiedziałabym sobie, aby wierzyć w siebie oraz swoją odwagę. Abym nie bała się ryzykować. Prawda jest taka, że przy wyborze studiów trochę tak zrobiłam – zaryzykowałam. Dostałam się i na matematykę, którą kochałam, i na ekonomię, która była bezpiecznym wyborem. Każdy powtarzał mi, że to kierunek, po którym będzie praca i byłam bardzo bliska zdecydowania się na to co „pewne”. Spotkałam natomiast w dziekanacie bardzo mądrą panią, która powiedziała mi, abym robiła to, co kocham, bo drugi raz mogę nie mieć takiej szansy. I to okazało się wspaniałą decyzją, ponieważ później, wybrałam kryptologię. Jedna odważna decyzja, a zmieniła wiele w moim życiu. Ostatnią rzeczą jaką bym sobie poradziła to inwestować w siebie, bez wyrzutów sumienia.

Czy jest coś, co pozwala Ci zwolnić na co dzień? Oderwać się od obowiązków zawodowych? 

Mam to szczęście, że znajduję przestrzeń na swoje zajęcia. Na pewno książki, uwielbiam czytać. Powinnam chyba dostać zakaz wchodzenia do księgarni, bo powoli brakuje mi na nie przestrzeni na półkach 🙂 Ponad to, tym co niesamowicie ładuje moje baterie są zwierzęta. Całe życie kochałam psy, dlatego teraz w domu mam… koty 🙂 Z pełną odpowiedzialnością mówię, że są to najlepsze antydepresanty na świecie. Pokazują nam szczerą, bezwarunkową miłość i potrafią nas zatrzymać. Dodatkowo, od paru lat razem z moim mężem gramy w tenisa. Wcześniej nie miałam świadomości jak trudny, ale jednocześnie, jak mądry jest to sport. Angażujący nas nie tylko fizycznie, ale także umysłowo, kiedy np. myślimy o strategii gry. Myślę, że to wspaniałe polecenie na możliwość spędzania czasu razem przy jednoczesnym ogromnym wysiłku fizycznym. Także podsumowując: książki, koty i sport 🙂 To co chciałabym jeszcze dodać, to bardzo ważnym jest, aby nauczyć się lubić, a wręcz kochać siebie, potrafić spędzać czas w swoim towarzystwie i robić to z przyjemnością. To wielka sztuka, przynosząca ogromną satysfakcję.

Gościni: Aneta Legenza, Partner, EY/Consulting/Cyber Security
Autor: Izabela Siekierska, HR&EB Project Coordinator, Recbold & Recbot